มาต่อกันเลยครับ
กับช่วงต่อของการเดินทาง ตลุยภูสอยดาวคนเดียว
เพื่อเป็นแรงบันดาลใจ ที่จะออกเดินทาง
ตรงนี้เป็นจุดขึ้นภูสอยดาวแล้วนะครับ ทั้งโหด ทั้งมัน ทั้งฮา
แถมความบ้าและหน้าด้านหน่อยๆ
ภาคแรก
แฟนเพจ : ที่นั่น มันมีอะไร?
https://www.facebook.com/Therewithwhat
เชิญรับชมบันทึกการเดินทางต่อกันเลยครับ
ความเดิม จากที่ผมขับมอไซมาช้านานมากกกกก . . . ผ่านป่าผ่านเขาจนได้เห็นยอดภูสอยดาวของจริง มีความสูง 2100 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ความรูปสึกแรก ฟิน ครับ คือมัน ฟินมาก ในใจฮึดเต็มที่
เอาวะ หนทางยังอีกแสนไกล . . .
ถึงแล้วครับที่ทำการอุทยาน จอดรถแล้วจัดของกัน สายแล้ว
ก่อนขึ้นเราก็ควรปฎิบัติตามข้อควรระวังต่างๆ ติดต่อลงทะเบียนให้เรียบร้อย
เจ้าหน้าที่ก็ถาม
"น้องมาคนเดียวเหรอ"
"อ๋อ ครับมาคนเดียว"
"โห ใจถึงนะเนี่ยมาที่นี้คนเดียว เตรียมตัวพร้อมเลยสิ"
"ครับ พร้อมเต็มที่ครับพี่ ^^ "
"หนักอยู่นะ น้องไม่จ้างลูกหาบเหรอ"
"ไม่อะครับ ผมไม่มีตัง 555"
"เดี๋ยวไม่มีตังเติมน้ำมันกลับบ้าน"
"หนักแค่นี้ ชิลๆ เดินตัวปลิวยังได้เลยครับพี่(พอได้แบกเดินจริงๆมันไม่มีความชิลเอาซะเลยยย)"
ฮึ่มมมมมมม สัมพาระ(พาระ)จริงๆ 12.5 กิโล บวก กระเป๋ากล้องอีก2กิโล เป็น 14.5 กิโล โอ้วววว แม่เจ้า ลองเอาแขนยกดูแล้วอย่างหนักเลย
"เอ้าๆ ดูหุ่นแล้ว แค่นี้น้องน่าจะไหว โชกดีนะน้อง"
ได้กำลังใจจาก พี่เจ้าหน้าที่สุดหล่อ
เห็นอย่างนี้ มันแรงนะครับ ออกตัวทีหน้าหงายได้เลย เพราะ ผมหงายจนเกือบจะตกรถแล้ว 555
ถึงแล้วครับ หน้าทางขึ้นของเรา ลานสน 6.5 กิโลเมตร ฮึ่มมมมมมมมม แดดอย่างนี้ ช่างมัน ลุย ถ้าถอดใจ มันก็ไม่รู้สิว่า "ที่นั่น มันมีอะไร"
"เอ้าหนุ่มมมม มาคนเดียวเหรอเนี่ย" รอยยิ้มจากเจ้าหน้าที่เหมือน น้ำเย็นๆมาลดความร้อนระหว่างทางขึ้น
^^ "ครับ ผมมาคนเดียว ทางอีกไกลมั้ย(ยังไม่ทันเดินขึ้นก็ถามซะละ)"
"ไกลสิ มาๆ ขอ บัตรผ่านหน่อย"
ผมยื่นบัตรให้เขา(บัตรนี้จะได้ตอนที่เราจ่ายค่าเข้าอุทยาน)
"น้อยคนะ ที่จะเดินทางมาภูสอยดาวคนเดียว ไม่ค่อยมี"
"555 สงสัผมคงจะบ้ามั้งครับลุงงงง ไม่มีใครมา อยากมา ก็มาคนเดียวเลย"
"เดินระวังๆหน่อยละกัน โชกดีนะหนุ่ม" รอยยิ้มของแกยังอาบหน้าอยู่
"ครับผม ขอบคุณครับ" ผมยิ้ม แล้วเดินจากมา
น้ำตกภูสอยดาวมี5ชั้นนะครับ ความสวยงามลดหลั่นกันไป บรรยากาศสดชื่นจริงๆ
ทางขึ้นแรก ไหวๆ ชิลๆ 55
"อีกไกลเลยน้อง"
"กว่าจะไปถึงลานสน 6 โมงนู่น เชื่อพี่สิ"
"โหวววว นานจัง ไม่เป็นไรพี่ผมเดินเรื่อยๆละกัน 555"(ในใจคิด ชิบห_ยละมันนานขนาดนั้นเลยเหรอ)
ยิ้ม แล้วเดินผ่านมา คำพูดพี่ช่างเสียแทงใจจนอยากกระอักเลือดยิ่งนัก 55
ไปต่อๆ เดี๋ยวจะไปถึงมืด(คำพูดพี่คนตะกี้พาหลอน)555
"อีกไกลแค่ไหนจนกว่าฉันจะใกล้ บอกที" ผมเดินไปฮัมเพลงไป ชิลๆ เหมือนคนบ้า เจอป้ายบอก ลานสนอีก 6 กิโลเมตร
แม่เจ้า! ผ่านมาแค่ 500 เมตรเนี่ยนะ เดินตั้งนาน เอ้าๆ ต่อๆ เดินคนเดียวชิลๆ เหงาๆกันไป
เดินมาได้พักนึง เอ้าจอดดด(มันหนักจริงๆครับไอ้ภาระของผมเนี่ย) กินน้ำกินท่า เสพธรรมชาติ เสียงลำธาร เสียงนกร้อง เสียงผมร้อง เฮ้ยไม่ใช่ละ 55
ทีนี้ก็โยกสนุกเลย นั่งอยู่คนเดียวปล่อยความคิดไปกับสายน้ำ มองเหม่อ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
มีเสียงคนเดินมา หันไปดู เฮ้ยพี่ลูกหาบนิ ปะๆ มีเพื่อนเดินด้วยกันละ เดินตามพี่แกไปดีกว่า
เดินไปคุยไปถามนั่นถามนี่ ก็เพลินดีนะ 55 ลุงแกคงรำคาญไอ้นี่มันถามเยอะจัง 555
ที่ลุงแบกมา 30 กิโล!! แม่เจ้า ของผม14กิโลแทบตาย
เดินไปจนถึงจุดพัก เจอกลุ่มพี่ลูกหาบ ผมก็ไปพักกะเขาด้วย ก็คุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย ลุงเขาใจดีแจกลูกอมให้คนละเม็ด ขอบคุณแรงๆเลยครับลุง
ได้ความหวานมาเติมเต็ม เอาล่ะ ลุยต่อ บอกลาพี่ลูกหาบแล้ว ยิ้มจากมา เดินมาได้พักใหญ่ๆ ทางชันมั่งไม่ชั้นมั่ง
ยังถือว่าเดินสบาย ชิลๆ(รึเปล่า)
เดินไปเจอทางชันก่อนจะถึงเนินแรก เจอเด็กน้อยคนนึงเป็นลูกหาบ ตัวเล็กมากถามอะไรแล้วไม่ค่อยตอบ ส่งสัยเหนื่อย55 พอรู้ว่าแบกมา 15 กิโล โหว พอกะผมแบกเลยวุ้ย บอกน้องสู้ๆโว้ย น้องเขาก็เดินจากไป ส่วนผมก็เดินตามน้องเขาไปติดๆ
เสียใจนิดนึงผมไม่มีญาติมา แต่จะไปหาคนมาเป็นญาติข้างบนนั้น555
ไปๆลุยต่อๆ
ระหว่างทางเดินไปเจอน้องลูกหาบผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึง ที่ผมตกใจคือเธอแบกของหนักมากก 20 กิโล ผมขอซูฮกน้องเขาจริงๆ ผมยอมเลย555
แล้วเราก็มาจอดที่ทางแยก พักก่อน ผ่านเนินแรกก็หอบแฮ๊กๆ กินนน้ำแปป(ควรกินน้ำแบบจิปๆ เพราะหากกินเยอะไป. . . เดี๋ยวมันหมดเร็ว 555)
นี่ยังไม่ถึงครึ่งทาง หนทางยังอีกยาวไกล
เห็นยอดอยู่ลิบๆถึงเนินที่2แล้วครับ เนินปราบเซียน แต่ไม่ได้ปราบเซียนอย่างเดียว ปราบขาผมเนี่ยแหละชันมากกกก(ชันฮิมหาย)
หนทางมันช่างทรมานผมจริงๆ กัดฟันแล้วเดินต่อ งานนี้มีกลิ้งตกเขาแน่55
ถึงจุดแวะพักกินข้าวแล้วครับ หยิบไก่ย่างที่ซื้อมาจากตลาด กำลังจะกิน เจอกลุ่มพี่ๆกำลังนั่งพักกันอยู่(จุดนี้แหละที่เรียกว่า คำทักทายเป็นประตูสู่ความสัมพันธ์) จึกทักพี่เขาไป
"พี่ขึ้นมากันแต่กี่โมงครับ"
"มาแต่10โมงกว่าๆแล้ว"
"อ๋อ ครับ" กำลังจะเอาไก่ย่างเข้าปาก พี่เขาก็ทัก
"น้องเดินมาแต่กี่โมง"
"11 โมงครับ" กัดไก่ย่างไปคำนึง กำลังเอาข้าวเหนียวตาม
"เดินไวดีนิ" หยุดเคี้ยวแล้วตอบ
"มาคนเดียวเหรอ"
"ครับ" กลุ่มพี่เขาทำหน้าตกใจเหมือนเห็นผี
จากนั้นก๋คุยกันยาว
$#$%$%*^&*
เหตุการถามตอบๆ เป็นไปปนะมาณ 15 นาที ผมยังไม่ได้กินไก่ คิดในใจ เมื่อไรจะได้กินไก่วะ
จนเพือนเขาขัด พอเถอะให้น้องเขากินเขาเถอะ คุยจนน้องเขาจะไม่ได้กินละ(ดีใจทำไมพี่เขาเหมือนอ่านใจเราออกวะ)
จนกลุ่มพี่เขาเดินจากไป พี่กลุ่มนั้นก็บอกไปเจอกันข้างหน้านะ เดี๋ยวพี่แกล้งเดินช้า 555
โฉมหน้าของคนแปลกหน้าที่กลายเป็นมิตรภาพ เพราะไม่เจอพวกเขาผมคงเหงากว่านี้ 55(คิดถูกคิดผิดก็ไม่รู้)
ในที่สุดก็เดินมาทันพวกพี่เขาจนได้ กลุ่มพี่เขาเดินออกมาก่อนหน้าผมประมาณครึ่งชั่วโมง พี่เขาทำหน้าตกใจ
"น้องเดินเร็วมาก"
"ทางที่เดินมามันชิลๆครับพี่"(ชิลตรงไหนวะ ทั้งทางชันทั้งระยะทาง รวมทั้งของที่แบกมา 555)
ระหว่างรอก็นั่งคุยกะกลุ่มพวกพี่เขาไป พี่คนหนึ่งในกลุ่มก็อุทานว่า
"จุดอะไรขาวๆบนเนินน่ะ"
"นั่นมันคนนิ โห ไกลจนทำให้ตัวเล็กมากเลย"
โอ้ววแม่เจ้าฟังชือแล้ว มันช่างน่ากลัวจริงๆ เอาวะถอยไม่ได้ละกัดฟันเดินหน้าต่อ ห่นทางอีกไม่ไกลแค่นี้เอง "สู้โว้ยๆ"
มันเป็น2.5กิโลที่ทรมาณที่สุดในการเดินครั้งนี้แล้วครับเพราะเป็น2เนินสุดท้ายทีชันที่สุด
ระหว่างที่เดินนั้นผมก็คุยกับกลุ่มพี่ที่เจอกัน กลุ่มพี่เขาเป็นกันเอง ถามนั่นถามนี่ ผมก็พูดคุยกัยพี่เขา กวนตีนพี่เขาไปพี่เขาก็กวนตีนกลับ แบบ กวนตีนไปกวนตีนกลับไม่โกง55(ในใจก็กลัวว่าจะกวนตีนมากไปจนโดนถีบตกเขาแน่ๆเลย)
แต่ดีนะครับที่มีกลุ่มพี่เขาอยู่ด้วยเพราะคิดว่าจะต้องเดินเหงาๆฮัมเพลงคนเดียวซะอีก(ถ้าไม่มีพวกพี่ผมคงลำบากแบบสุดเลยเพราะเวลาผ่านไปเกิดปัญหาขึ้นกับผมจนได้)
ช่วงระหว่างทางเดินเริ่มชันขึ้นเรื่อยๆ ขาผมเองเริ่มมีอาการล้าขึ้นเพราะใช้เวลาในการเดินที่เร็วมาก เพราะกลุ่มพี่เขาออกเดินขึ้นมาตอน10โมงกว่าๆ ผมออกเดินตอน11โมงยีสิบ ตามกลุ่มพี่เขาจับทันได้(พวกพี่เขาเดินช้าหรือเราเดินเร็ววะ55)
ผมคิดไว้แล้วว่าสภาพนี้ตระคิวแดรกแน่นอน ความรู้สึกปวดขามากจนแทบยืนไม่ได้(ที่ผ่านมาซ้อมวิ่งตลอดแต่ไม่มีผลอะไรเลยจริงๆ T T)
ในที่สุดก็ฝืนเดินจนถึงเนินเสือโคร่งแล้วครับ พักก่อนนนนนน ไม่ไหวแล้ว
เอาละพักนานแล้ว ปะๆ เดินต่อ
หลังจากที่ออกจากป้ายเนินเสือโคร่งมาแล้ว เดินมาได้ระยะหนึ่ง ขาผมเริ่มปวดมาขึ้นเรื่อยๆครับ จนต้องหยุดพักบนเนิน งานเข้าครับ!!! งานเข้าจริงๆ ตะคริว แดรกกกกกกครับโผมมมมมมม เป็นที่ขาซ้ายที่ปวดมาแต่แรกๆ
ร้อยโอ้ยยยยยยยยยยยยย แล้วล้มลง ล้มทั้งยืนเลย(ใครที่เคยเป็นจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดีครับ ส่วนคนที่ไม่เคยเป็นลองเป็นดูครับ ทรมาณสุดๆแล้ว) พี่ที่เดินมาพร้อมผมก็รีบเข้ามาช่วยผมไว้ จนอาการหายไป แต่ผมยังลุกไม่ได้ จนพี่เขาปล่อยมือ ปุป เป็น ปับ จนขยับไม่ไหนไม่ได้เป็นตลอดจนพี่เขาช่วยนวดกล้ามเนื้อขาผมจนหาย(ขอบคุณพี่มากๆเลยครับถ้าไม่มีพี่ผมเป็นคนเดียวคงทำอะไรไม่ได้แน่) สภาพนั้นผม อ้ายอาย 55 หมดสภาพเลย หลังจากเก่ง(แต่ปาก)มานาน พี่เขาก็มีน้ำใจอาศาถือเต็นต์และถุงนอนให้ผม(พวกพี่ใจดีจังเลยอยากจะกราบงามๆ3ที เอ้ากราบบบบ) ผมรู้ซึ้งถึงความมีน้ำใจของคนเราจริงๆ ทั่งที่ผมเป็นคนแปลกหน้าที่บังเอิญร่วมทางกัน(น้ำตาจิไหลเลยครับ)
ในที่สุดก็ถึง "เนินมรณะ" ฮึ่มมมมมมม สมชื่อจริงๆ เนินแม่งงงงชันมากกก ไม่ใช่ขันธรรมดา โคตรชัน ถ้าพลาดไปได้มรณะแน่ ทางเดินแคบมาก เนื่องจากความเหนื่อยทำให้ไม่ได้ถ่ายรูปทางเดินมาทั้งหมด อยากรู้ว่าทางเป็นไงต้องลองมาเดินเองครับถึงจะรู้ว่าเป็นยังไง 555
แต่!! สิ่งที่ได้มานั้นมันคุ้มค่ามาก ถึงแม้ขาผมจะปวดถึงขั้นอยากจะตัดทิ้ง แต่วิวข้างหน้าผมทำให้ใจที่แสนเหนื่อยล้า หายเหนื่อยเลยทีเดียว
"เฮ้ยน้อง เดินต่อเถอะเดี๋ยวจะค่ำ"
สูดลมหายใจให้เต็มปอด แล้วตะโกนออกไปว่า . . . "เหนื่อยยยยดีโว้ยยยยยยย" 555
เดินๆ(ต้องใช้คำว่าปีนมากกว่า55) ขาผมยังปวดแต่ก็ยังเดินได้เพราะ อีกไม่ไกลก็ถึงยอดแล้ว ลานสนอยู่ไม่ไกล กัดฟันแบกสังขาลเดินไปเรื่อยๆ ใครเห็นสภาพผมตอนนั้นมันช่างอนาถมากๆ 55
ถึงจุดที่หลายๆคนมายืนถ่ายรูปกัน มันเป็นหน้าผายื่นออกไปเห้นวิวสวยๆ แต่ผมไม่ถ่ายรูปตัวเอง ผมถ่ายผู้คนที่จะมาถ่ายกับก้อนหินก้อนนี้ดีกว่า 55 "เอาพี่ เก๊กหน่อยๆ"
จากจุดนี้เดิน(ปีนเขา)ไปอีกหน่อย มันจะเป้นทางลาดเดินสบายๆ แต่สภาพผมแทบคลานขึ้นไปเลย55 นึกอิจฉาคนที่ไปตัวเปล่าๆหรือสำภาระน้อยจัง(แต่เราก็ได้ความภูมิใจนะ55) พวกเขาเดินกันสบายมาก บางที่ก็ทิ้งห่างผมไป ผมจึงบอกไปแบบเท่ๆว่า "ทำถูกแล้ว ที่เธอเลือกเขาและทิ้งฉันไว้ตรงกลางทาง
เมื่อตัวเธอ พบคนที่ดี ที่เธอวาดไว้ในหัวใจ" ทิ้งไว้กลางทางนี่เอง 555
ในที่สุดดดดดดด ผมก็พาตัวเองมาถึงจุดๆนี้ ถึงป้ายอันนี้ผมดีใจมากกก ได้พักซะที ดีใจแทบโยนกระเป๋าลงเขาเลยทีเดียว(ไหล่ผมไม่มีความรู้สึกแล้วตอนนั้น)55
"ยิ้มหน่อยครับพี่" แชะๆๆ
"น้องๆ ขออีกรูปนะ" ครับ. . . (ยิ้มหน้าเจื่อนๆ55)
ไปๆ ไปหาที่กางเต้นต์ดีกว่า ก็เดินตามกลุ่มพวกพี่เขาไป
ภาพระหวางทางก่อนไปถึงที่ทำการครับ
ส่วนราคาจะมีบอกเป็นตารางว่าแต่ลพอย่างราคาท่าไร สวนค่าใช้จ่ายไปจ่ายอีกทีตอนกลับลงไปที่ทำการ
มีคนหมดสภาพคาที่เลยที่เดียว555
เอาล่ะ ได้ของมาแล้วก็กางเต็นต์ดีกว่า จะได้ไปเก็บภาพ
ระหว่างกางเต็นต์ เหมือนมีสายตาหลายๆคู่จ้องมองมาที่ผม 555 กลุ่มพวกพี่เขานั่นเอง ผมเลือกกาเต็นไกล้กลุ่มพี่เขาเพราเขาชวน(ดีเลยจะด้ไม่เหงา55) จะได้ช่วยอะไรพวกเขาได้บ้าง ซึ่งลูกหาบที่กลุ่มพี่เขาเลือกแบกของยังมาไม่ถึงบนลานสน "รอไปนะพี่ 555"
"อิจฉาเนอะ คนที่มีของพร้อมเลย" พี่คนหนึ่งพูดออกมา
"ไปถ่ายรูประวังกับข้าวหายนะน้อง"
พวกพี่เขาโหดอะ เหมือนโดนรังแกด้วยสายตา ><
สภาพหน้องน้ำ
แหล่งน้ำที่เดียวบนนี้ที่ใช้อาบน้ำ
ล้างหน้าเสร็จ ไป ไปถ่ายรูปกันนนนน(ไม่มีรูปตัวผมนะครับ บรรยากาศทั้งนั้น 55)
ดอก หงอนนาค ช่วงที่ขึ้นไป เรื่มจะไม่ค่อยมีแล้วนะครับ เพราะปลายฝนต้นหนาวแล้ว ที่มีก็เป็นหย่อมๆ ไม่เยอะเท่าหน้าฝน
มาถึงช่วง ถ่ายดะ(ถ่ายไปเรื่อย)
คำตอบคือ "กลัว" "เหงา" เหมือนกับทุกๆคนแหละครับ แต่ผมมองว่าถ้าเรากลัว อย่าออกมาครับ อยากทำอะไรเลยย
เพราะจะทำะไรก็กลัวนั่นกลัวนี่ การเดินทางคือความเสี่ยงครับ เสี่ยงที่จะไปเจออะไรในความไม่รู้ การเดินทางมันทำให้เราเรียนรู้และเติมโตขึ้น เพราะ"ความปลอดภัยไม่เคยทำให้ใครเติบโต" ออกนอกกรอบของตัวเอง ทำอะไรที่ไม่เคยทำ "เพราะไม่รู้ว่าเราว่าจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน บนโลกที่โหดร้ายใบนี้"
ระหว่างที่กำลังเดินเก็บภาพ เดินไปจนถึง "หลักประเทศ"
แค่เราเดินข้ามไป มันก็คือฝั่งลาวแล้วครับ ^^
หลังจากที่ผมกพลังเห็บภาพพระอาทิตย์ตกอยู่นั้นผมก็หันไปเห็นภาพนี้ เป้นภาพที่หน้าตื่นตาตื่นใจมาก(เป็นภาพหน้าปกของภาคแรกนั้นเอง) เมฆเริ่มลอยลงมาปกคลุมยอด2100แล้ว ไม่รอช้าเก็บภาพรัวๆเลยครับ ^^
ไปๆ หิวแล้ว ไปต้มมาม่ากัน
^^
ติดตามต่อภาค3นะครับ คืนนี้ผมขอนอนก่อน ฝันดีครับ